GesundheitHygiene
Door Andrii Holovko
14 min. leestijd

Hantavirus – meer dan alleen een muizenprobleem: zo beschermt u uzelf en uw gezin effectief

Een onzichtbare metgezel: waarom hantavirussen ons bezighouden

Het nieuws in mei 2026 klonk verontrustend: op het expeditiecruiseschip „MV Hondius”, dat op de Zuid-Atlantische Oceaan voer, brak het hantavirus uit. Drie mensen kwamen daarbij om het leven en meerdere anderen moesten op de intensive care worden behandeld. Plotseling stond een ziekteverwekker in het nieuws die veel mensen tot dan toe niet kenden.

Toch roept de onrust vragen op: gaat het om een nieuwe, exotische bedreiging? Het duidelijke antwoord is: nee. Hantavirussen zijn geen onbekenden, zeker niet in Duitsland. Ze worden hier al tientallen jaren seizoensgebonden waargenomen, en het Robert Koch-Instituut (RKI) en de gezondheidsdiensten hebben ruime ervaring met de omgang ermee. De sleutel tot gemoedsrust is inzicht in de besmettingsroutes en consequente, maar eenvoudige preventie.

Hantavirussen zijn een schoolvoorbeeld van zoönosen – ziekteverwekkers die van dieren op mensen overspringen. Hun geschiedenis gaat ver terug: het eerste virus uit deze familie werd al in 1976 geïsoleerd bij de Koreaanse rivier de Hantaan, maar Chinese en Russische artsen beschreven de ziekte zelf al eeuwen eerder. In Duitsland worden jaarlijks enkele tientallen tot duizenden gevallen geregistreerd, met sterke schommelingen afhankelijk van het weer en het voedselaanbod voor knaagdieren. De uitbraak op de „MV Hondius” in 2026 was een tragisch incident, veroorzaakt door het in Zuid-Amerika endemische Andesvirus (ANDV) – het enige hantavirus waarvan is aangetoond dat het van mens op mens kan worden overgedragen. Dit artikel geeft u de benodigde vakkennis, ontkracht mythes en biedt praktische richtlijnen – gebaseerd op de actuele inzichten van het RKI, het Europees Centrum voor ziektepreventie en -bestrijding (ECDC) en de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO).

De ziekteverwekker in detail: wat de wetenschap nu weet

De virusfamilie: een mondiaal perspectief

Hantavirussen (familie Hantaviridae, geslacht Orthohantavirus) zijn omhulde RNA-virussen met een uit drie delen bestaand enkelstrengs genoom met negatieve polariteit. Dit genoom codeert voor drie hoofdproteïnen: een RNA-polymerase, een nucleocapsideproteïne en een glycoproteïneprecursor die wordt gesplitst in de twee omhulselproteïnen Gn en Gc. In tegenstelling tot mensen worden de dierlijke gastheren – voornamelijk knaagdieren, maar ook insecteneters en vleermuizen – zelf niet ziek, maar scheiden ze de virussen hun hele leven lang in hoge concentraties uit via speeksel, urine en ontlasting.

Het wereldwijde voorkomen van hantavirussen volgt de verspreiding van hun natuurlijke reservoirgastheren. Voor mensen zijn twee klinische syndromen van belang:

  • In Eurazië, inclusief Duitsland, veroorzaken „Oude-Wereld-hantavirussen” hemorragische koorts met renaal syndroom (HFRS). Het sterftecijfer ligt, afhankelijk van het virustype, tussen 1 en 15 procent. In Midden-Europa komt vooral een mildere vorm voor, nephropathia epidemica.
  • In Noord- en Zuid-Amerika veroorzaken „Nieuwe-Wereld-hantavirussen” het hantavirus-geïnduceerde pulmonale syndroom (HPS) – een ernstige, vaak dodelijke longziekte met een sterftecijfer tot 40–50 procent.

In Duitsland is vooral het Puumala-virus (PUUV) endemisch; het reservoir ervan is de rosse woelmuis (Myodes glareolus). Het is verantwoordelijk voor meer dan 90 procent van de gevallen die hier worden gemeld. In het noordoosten van Duitsland komt ook het Dobrava-Belgrado-virus (DOBV) voor, dat wordt overgedragen door de grote bosmuis (Apodemus agrarius). Het Seoul-virus (SEOV), waarvan de bruine rat de gastheer is, komt wereldwijd voor en is ook in Europa aangetroffen. Doorslaggevend is: volgens de huidige kennis kunnen de virustypen die in Duitsland voorkomen niet van mens op mens worden overgedragen. Een besmette persoon is niet besmettelijk voor zijn of haar omgeving.

De uitzondering van ANDV: wat de uitbraak op de „MV Hondius“ bijzonder maakt

Het tragische incident op het cruiseschip werd veroorzaakt door het Zuid-Amerikaanse Andesvirus (ANDV). Dit virus is om meerdere redenen bijzonder: het veroorzaakt het zeer gevaarlijke longsyndroom, met een sterftecijfer tot 50 procent. En het is het enige bekende hantavirus dat in zeldzame gevallen door nauw en langdurig contact van mens op mens kan worden overgedragen.

De overdracht van mens op mens werd voor het eerst in 1996 in Argentinië gedocumenteerd en is sindsdien bij meerdere uitbraken bevestigd. Studies tonen aan dat nauw en langdurig contact – bijvoorbeeld in het huishouden of bij de verzorging van zieken – het risico verhoogt. De overdrachtsefficiëntie is echter laag: zelfs bij huisgenoten bedraagt het secundaire besmettingspercentage slechts ongeveer 2–4 procent. Ter vergelijking: bij COVID-19 lag dit percentage vóór het vaccinatietijdperk vele malen hoger.

Het ECDC benadrukt in zijn risicobeoordeling van mei 2026 dat het natuurlijke reservoir voor ANDV niet voorkomt in Europa. Het virus zal zich naar verwachting dan ook niet vestigen in Europese knaagdierpopulaties. Het risico voor de algemene bevolking in de EU als gevolg van deze uitbraak wordt als zeer laag ingeschat. De gezondheidsautoriteiten van de getroffen landen hebben desondanks uitgebreide voorzorgsmaatregelen genomen, waaronder een quarantaine van zes weken voor alle passagiers na het van boord gaan.

Besmettingsroutes en ziekteverloop: wat er in het lichaam gebeurt

Besmettingsroutes en ziekteverloop: wat er in het lichaam gebeurt

De onzichtbare overdrachtsroute

De meest voorkomende besmettingsroute is met afstand het inademen van virusbevattende aerosolen. De virussen kunnen in opgedroogd stof dat besmet is met uitscheidingsproducten van knaagdieren wekenlang besmettelijk blijven, en bij kamertemperatuur en een lage luchtvochtigheid zelfs tot enkele maanden. Bij het vegen van een zolder, het stapelen van hout in een schuur of zelfs het bijeenharken van bladeren in de tuin kunnen deze deeltjes opwervelen en worden ingeademd. Veel minder vaak, maar het is mogelijk, raken mensen besmet door rechtstreeks contact met besmette oppervlakken en vervolgens de slijmvliezen aan te raken, door beten van besmette dieren of door het eten van besmet voedsel.

De risicogebieden in Duitsland omvatten vooral landelijke en bosrijke gebieden: de Schwäbische Alb, het Beierse Woud, de Fränkische Alb, het Odenwald, het Münsterland en het Teutoburgerwoud. De meeste ziektegevallen doen zich seizoensgebonden voor tussen april en september, wanneer mensen meer tijd buiten doorbrengen en de knaagdierpopulaties na hun winterrust actief worden. In jaren met een grote beukenmast, oftewel een hoge opbrengst aan boomzaden, neemt het aantal rosse woelmuizen toe en daarmee ook het besmettingsrisico.

Symptomen: een verraderlijke gelijkenis met griep

Na een incubatietijd van zeven dagen tot zes weken, maar meestal twee tot vier weken, begint de ziekte doorgaans plotseling met hoge koorts, koude rillingen en hevige hoofd-, rug- en spierpijn. Vaak komen daar misselijkheid, braken en buikpijn bij. Deze griepachtige symptomen zijn niet-specifiek, waardoor de diagnose in een vroeg stadium bijzonder moeilijk te stellen is. Visusstoornissen, met name acute myopie (bijziendheid), kunnen een kenmerkend vroeg symptoom zijn van nephropathia epidemica.

In de tweede fase van de ziekte verschuift het ziektebeeld bij de typen die in Duitsland voorkomen naar betrokkenheid van de nieren. Er kan een acute nierfunctiestoornis optreden, met verminderde urineproductie (oligurie), hoge bloeddruk en proteïnurie. In ernstige gevallen is tijdelijk dialyse noodzakelijk. Een hemorragische diathese met bloedingsneiging komt zelden voor bij PUUV-infecties, maar vaker bij DOBV-infecties. Het sterftecijfer voor de Europese typen ligt onder één procent. Dat is anders bij de Amerikaanse HPS: na de koortsfase ontstaat snel voortschrijdende longbetrokkenheid met niet-cardiogeen longoedeem, kortademigheid en cardiogene shock, waarvoor onmiddellijke intensieve behandeling nodig is.

Diagnose en behandeling: wat artsen kunnen doen

De diagnose wordt meestal serologisch gesteld door specifieke IgM- en IgG-antistoffen aan te tonen met een ELISA- of immunofluorescentietest. IgM-antistoffen zijn al aantoonbaar aan het begin van de klinische symptomen. In de zeer vroege fase van de ziekte kan het virusgenoom rechtstreeks worden aangetoond met PCR, maar door de korte periode van viremie is dit vaak slechts gedurende korte tijd mogelijk.

Er bestaat tot nu toe geen specifieke antivirale behandeling. Ribavirine, een breedspectrumantiviraal middel, heeft in sommige onderzoeken een zekere werking laten zien, maar wordt vanwege de bijwerkingen en tegenstrijdige onderzoeksresultaten niet routinematig aanbevolen. De behandeling is uitsluitend symptomatisch: van koorts- en pijnstillende maatregelen (waarbij niet-steroïde ontstekingsremmers zoals ibuprofen vanwege de belasting van de nieren moeten worden vermeden) tot nauwgezette controle van de nierfunctie en, in ernstige gevallen, intensieve zorg met beademing en dialyse. Het is belangrijk om zo vroeg mogelijk naar de arts te gaan, vooral als er na een risicovolle activiteit griepachtige klachten optreden. De patiënt moet de arts daarbij beslist wijzen op mogelijk contact met knaagdieren of hun uitwerpselen.

Preventie in de praktijk: uw schild tegen het virus

Preventie in de praktijk: uw schild tegen het virus

Omdat er geen specifieke behandeling of goedgekeurd vaccin bestaat, is blootstellingsprofylaxe - oftewel contact met het virus vermijden - de enige en zeer effectieve beschermingsstrategie. Deze bestaat uit drie pijlers.

Knaagdierbeheer: houd de overbrengers buiten

De basis van elke preventie is de leefomgeving van mensen onaantrekkelijk maken voor muizen.

 

  • Dicht gebouwen af: Controleer het huis, de kelder, de zolder, de garage en de schuur op kieren en spleten bij deuren, ramen en muren. Een gat ter dikte van een potlood is al genoeg voor een muis om binnen te komen. Dicht deze af met beton, staalwol of speciale roosters.
  • Verwijder voedselbronnen: Bewaar dierenvoer, vogelvoer, zaaigoed of voedselvoorraden in afgesloten, bij voorkeur knaagdierbestendige bakken. Gooi etensresten en afval in afsluitbare vuilnisbakken en niet op de composthoop bij huis.
  • Ruim de omgeving op: Verwijder rommel, hout- en takkenhopen in de buurt van het huis, omdat die als schuilplaats dienen. Houd de directe omgeving van het huis vrij van hoge begroeiing. Sla brandhout niet direct tegen de muur van het huis op.
Hygiënisch reinigen en desinfecteren: de belangrijkste regels

Hygiënisch reinigen en desinfecteren: de belangrijkste regels

Het grootste besmettingsgevaar bestaat bij het schoonmaken van ruimtes waar muizen zijn geweest. Het gevaarlijkst is om gewoon te vegen met een bezem of de stofzuiger te gebruiken. Daardoor wordt besmet stof op grote schaal opgewaaid en door de lucht verspreid. Het ECDC beveelt zorgverleners bij contact met verdachte gevallen eveneens strikte reinigings- en desinfectiemaatregelen aan.

Stapsgewijze handleiding voor veilig schoonmaken:

  • Ventileren: Open vóór aanvang van het werk ramen en deuren en laat de ruimte minstens 30 minuten goed ventileren.
  • Beschermende kleding aantrekken: Trek wegwerphandschoenen aan en zet een beschermend masker op.
  • Bevochtigen, niet vegen: Besproei zichtbare uitwerpselen van knaagdieren, dode dieren of nesten royaal met een geschikt desinfectiemiddel. Laat het middel voldoende lang inwerken (minstens 5-10 minuten, afhankelijk van de aanwijzingen van de fabrikant). Het doel is om het stof en de opgedroogde uitwerpselen te doorweken en het virus te inactiveren.
  • Opnemen en nareinigen: Neem de doorweekte plekken op met keukenpapier of een doek en gooi beide weg in een goed afgesloten plastic zak bij het huisvuil. Reinig de betrokken oppervlakken daarna grondig met een speciaal oppervlaktedesinfectiemiddel volgens de gebruiksaanwijzing.
  • Alternatief: Voor gladde oppervlakken is ook een oplossing van in de handel verkrijgbaar huishoudbleekmiddel (natriumhypochloriet) in een verhouding van 1:10 (één deel bleekmiddel op negen delen water) effectief. Voor kwetsbaardere of elektronische apparaten wordt een desinfectiemiddel op alcoholbasis aanbevolen, zoals zeer geconcentreerde isopropylalcohol (99,9 %), die zonder resten verdampt. Bij reiniging met alcohol mogen grotere oppervlakken in een afgesloten ruimte echter niet doorweekt raken; zorg hier voor goede ventilatie en brandveiligheid.
  • Na het werk: Trek de handschoenen uit en gooi ze weg. Was uw handen grondig met water en zeep. De gedragen kleding moet direct worden gewassen.

Belangrijk: Pas deze methode ook toe bij dode muizen en hun nesten. Besproei ze eerst en gooi ze daarna weg zonder ze rechtstreeks aan te raken. Draag daarbij altijd handschoenen.

Ademhalingsbescherming: het juiste masker bepaalt de bescherming

Niet elk masker beschermt tegen virussen. Alledaagse maskers (stoffen mond-neusbedekkingen) of chirurgische maskers (operatiemaskers) zijn in de eerste plaats ontworpen om anderen te beschermen door druppeltjes van de drager op te vangen. Ze bieden onvoldoende bescherming tegen het inademen van de kleinste virusdeeltjes bevattende aerosolen, zoals die ontstaan wanneer knaagdierstof wordt opgewerveld. Ook het ECDC adviseert medisch personeel bij de verzorging van vermoedelijke ANDV-gevallen expliciet om FFP2-ademhalingsmaskers te dragen.

De enige effectieve bescherming is een halfgelaatsmasker met deeltjesfilter. Deze maskers moeten in de EU zijn getest volgens norm EN 149 en tot klasse FFP2 of FFP3 behoren. Dankzij hun pasvorm sluiten ze nauw aan op het gezicht en filteren ze minstens 94 procent (FFP2) of 99 procent (FFP3) van de in de lucht aanwezige deeltjes tot een grootte van 0,6 μm. Hantavirussen zelf zijn met een diameter van ongeveer 80–120 nm weliswaar kleiner, maar hechten zich doorgaans aan grotere stofdeeltjes, die FFP-maskers effectief tegenhouden.

Bij werkzaamheden waarbij veel stof vrijkomt, bijvoorbeeld in oude schuren of stallen, wordt FFP3 aanbevolen. Let erop dat het masker goed aansluit en geen lekken vertoont, vooral aan de zijkanten en bij de neusbeugel. U moet ongehinderd kunnen ademen. Een geschikt en getest assortiment FFP2/FFP3-maskers biedt bescherming in alle situaties. Mensen met een baard of een bepaalde gezichtsvorm moeten controleren of het masker goed aansluit, omdat de filterwerking hierdoor kan afnemen.

Vaccinonderzoek: een lichtpuntje aan de horizon

Het goede nieuws is: de wetenschap staat niet stil. Het ontbreken van een vaccin is een bekend probleem waaraan wereldwijd intensief wordt gewerkt.

In Duitsland en Europa overheerst het Puumalavirus, maar het vaccinonderzoek richt zich tegelijk op meerdere hantavirustypen. Een internationaal onderzoeksteam van de University of Bath werkt aan een nieuwe kandidaat voor een vaccin, waarbij zowel mRNA-technologie als een baanbrekende stabilisatiemethode genaamd ‘ensilication’ wordt gebruikt. Hierbij worden de actieve bestanddelen van het vaccin ingekapseld in beschermende silicaschillen, waardoor koeling overbodig wordt. Preklinische tests hebben uitstekende immuunreacties laten zien.

Bijzonder veelbelovend: een studie die in maart 2026 in Nature Communications werd gepubliceerd, liet een geraffineerde, op structuur gebaseerde aanpak zien. Onderzoekers ontwikkelden een genetisch gestabiliseerd glycoproteïne-antigeen van het Hantaanvirus, dat in een pre-fusiestabiele conformatie werd vastgelegd. Toegediend als DNA- en als mRNA-vaccin veroorzaakte het een sterke en langdurige aanmaak van neutraliserende antistoffen en beschermde het muizen tegen een dodelijke dosis hantavirus. De antistoffen die zo werden opgewekt, bleven maandenlang op een hoog niveau, terwijl de antistofspiegels na toediening van het conventionele geïnactiveerde vaccin snel daalden.

Er wordt ook onderzoek gedaan naar een universeel vaccin dat tegelijkertijd bescherming biedt tegen meerdere hantavirustypen. In Zuid-Korea heeft het Vaccine Innovation Center van de Korea University een mRNA-vaccin tegen het Hantaan- en Seoul-virus met succes getest op dieren. Het doel is om het vaccin in 2028 naar klinische fase 1-onderzoeken te brengen. Een universeel vaccin dat ook het Andesvirus bestrijdt, bevindt zich nog in een vroeg onderzoeksstadium. In de Verenigde Staten is een DNA-vaccin tegen het Andesvirus al getest in een fase 1-onderzoek met 48 gezonde volwassenen. Bij meer dan 80 procent van de gevaccineerden bleef de antistofspiegel gedurende 337 dagen beschermend.

Toch zullen er nog enkele jaren voorbijgaan voordat een vaccin algemeen beschikbaar is. Omdat ziektegevallen zeldzaam en geografisch verspreid zijn, zijn grootschalige fase 3-onderzoeken naar de werkzaamheid moeilijk uit te voeren. Ook ontbreken nog betrouwbare surrogaatmarkers voor versnelde toelatingsprocedures.

Tegelijkertijd richten de Europese gezondheidsautoriteiten zich op toezicht. Tijdens de ANDV-uitbraak in 2026 publiceerde het Europees Centrum voor ziektepreventie en -bestrijding (ECDC) onmiddellijk een dreigingsbeoordelingsrapport en stuurde het een deskundige van de EU Health Task Force naar het getroffen cruiseschip. Het Health Security Committee (HSC) van de EU coördineerde de repatriëring en quarantaine van de passagiers. Het ECDC beoordeelt het risico voor de algemene bevolking in de EU als zeer klein.

Goed geïnformeerd en met een gerust hart het seizoen door

Hantavirussen maken deel uit van onze leefomgeving en dat zal zo blijven. De uitbraak op de „MV Hondius” die eerder werd genoemd, was een tragisch incident, veroorzaakt door de specifieke eigenschappen van een virustype dat niet in Duitsland voorkomt. De Duitse autoriteiten, onder leiding van het RKI, benadrukken al jaren en ook nu: Er is geen reden tot paniek. Het risico voor de algemene bevolking is klein en kan door verstandig handelen vrijwel volledig worden beheerst.

Bescherming is geen kwestie van geluk, maar van kennis en goede voorbereiding. Wie in risicogebieden en tijdens risicoperiodes zorgvuldig te werk gaat, een FFP2/FFP3-masker draagt en de eenvoudige schoonmaakregels opvolgt, beschermt zichzelf en zijn gezin doeltreffend. Het onderzoek naar vaccins boekt grote vooruitgang – van mRNA-platforms en DNA-vaccins tot universele benaderingen. Tot die echter klaar zijn voor de markt, blijft consequente preventie onze beste bescherming. Raadpleeg betrouwbare informatiebronnen zoals het Robert Koch-Institut om op de hoogte te blijven. Ga goed geïnformeerd en voorbereid het tuinseizoen in – en geniet zonder onnodige zorgen van de natuur.

FAQ: uw meestgestelde vragen – kort en deskundig beantwoord

Wat is het hantavirus?

Hantavirussen zijn een familie van omhulde RNA-virussen (familie Hantaviridae) die behoren tot de zoönosen – ziekten die van dieren op mensen worden overgedragen. De naam is afgeleid van de Koreaanse rivier Hantaan, waar in 1976 het eerste virus van deze familie werd geïsoleerd. Wereldwijd zijn meer dan 20 humane pathogene hantavirustypen bekend, die elk gebonden zijn aan specifieke knaagdiersoorten als natuurlijke reservoirs. De virussen vermenigvuldigen zich in hun gastheren zonder deze ziek te maken en worden uitgescheiden via ontlasting, urine en speeksel. Klinisch worden twee hoofdsyndromen onderscheiden: hemorragische koorts met renaal syndroom (HFRS), die voorkomt in Eurazië en vooral de nieren aantast, en het door het hantavirus veroorzaakte pulmonaire syndroom (HPS), een ernstige longaandoening met een hoge sterfte, dat voorkomt in Noord- en Zuid-Amerika. In Duitsland is vrijwel uitsluitend het Puumala-virus relevant, dat een mildere vorm van HFRS veroorzaakt, de zogenaamde nephropathia epidemica. Overdracht op mensen vindt voornamelijk plaats door het inademen van opgewerveld stof dat het virus bevat. Europese hantavirussen zijn niet overdraagbaar van mens op mens. Een uitzondering is het Zuid-Amerikaanse Andesvirus, waarbij zeldzame overdrachten van mens op mens zijn gedocumenteerd.

Kan ik in Duitsland besmet raken met het hantavirus?

Ja. In Duitsland komen jaarlijks tussen enkele tientallen en enkele duizenden gevallen voor, met sterke schommelingen afhankelijk van de knaagdierpopulatie. De virussen zijn endemisch onder knaagdieren – dat betekent dat ze permanent in bepaalde regio's voorkomen. De ziekte is sinds 2001 meldingsplichtig. De meeste gevallen worden tussen april en september geregistreerd in landelijke gebieden nabij bossen in Zuid- en West-Duitsland. Vooral de Schwäbische Alb, het Beierse Woud, de Fränkische Alb, het Odenwald en delen van het Münsterland worden getroffen. In zogenaamde mastjaren – wanneer beuken en eiken bijzonder veel vruchten dragen – neemt het aantal rosse woelmuizen toe en daarmee ook het infectierisico.

Kan een persoon die ziek is van het hantavirus mij besmetten?

Voor de virustypen die in Duitsland en Midden-Europa voorkomen (bijv. Puumala, Dobrava-Belgrado) is overdracht van mens op mens niet bekend. De patiënt is niet besmettelijk voor gezinsleden, zorgverleners of andere contactpersonen. Deze eigenschap komt uitsluitend voor bij het Zuid-Amerikaanse Andes-virus (ANDV), dat hier niet voorkomt en waarvan het natuurlijke reservoir niet in Europa aanwezig is. Zelfs bij ANDV is overdracht van mens op mens zeldzaam en is nauw, langdurig contact nodig – bijvoorbeeld bij de verzorging van een ernstig zieke zonder beschermingsmaatregelen.

Bestaat er een behandeling of vaccin tegen het hantavirus?

Er bestaat momenteel geen specifieke antivirale behandeling en er is geen goedgekeurd vaccin in Europa of Noord-Amerika. In Zuid-Korea en China zijn geïnactiveerde vaccins tegen het Hantaan-virus goedgekeurd, maar deze leiden vaak slechts tot lage en kortdurende concentraties neutraliserende antistoffen. De behandeling is symptomatisch – dat wil zeggen dat alleen de ziekteverschijnselen worden verlicht en de orgaanfuncties worden ondersteund. Het is belangrijk om vroeg een arts te raadplegen om het ziekteverloop te volgen en complicaties zoals acuut nierfalen tijdig te behandelen. Het vaccinonderzoek boekt echter aanzienlijke vooruitgang: op mRNA gebaseerde vaccins hebben in diermodellen sterke bescherming geboden en een DNA-vaccin tegen het Andes-virus heeft al met succes klinische fase 1-studies doorlopen. Naar verwachting duurt het nog enkele jaren voordat deze vaccins op de markt komen.

Is een chirurgisch mondmasker of een zelfgemaakt masker voldoende bescherming bij het uitmesten van de schuur?

Nee. Deze maskers bieden onvoldoende bescherming tegen het inademen van virusbevattende aerosolen. Ze zijn niet ontworpen om de kleinste deeltjes uit de lucht te filteren en sluiten bovendien niet goed aan op het gezicht. Alleen FFP2- of FFP3-halfgelaatsmaskers met deeltjesfilter bieden effectieve bescherming, mits ze correct worden gedragen en goed aansluiten. Bij veel stof, bijvoorbeeld in oude stallen of schuren, wordt het hogere filtervermogen van FFP3 aanbevolen.

Dreigt er een nieuwe pandemie zoals bij COVID-19?

Nee, die bezorgdheid is ongegrond. Het hantavirus gedraagt zich heel anders dan SARS-CoV-2. De Europese hantavirussen worden helemaal niet van mens op mens overgedragen. Zelfs het Zuid-Amerikaanse Andes-virus, dat deze eigenschap wel heeft, komt bij lange na niet in de buurt van de pandemische besmettelijkheid van een griep- of coronavirus. Het secundaire besmettingspercentage ligt bij ongeveer 2–4 procent onder huisgenoten. Bovendien komt het natuurlijke reservoir voor ANDV niet voor in Europa, waardoor vestiging in de knaagdierpopulaties hier uitgesloten is. Het RKI, het ECDC en de WHO beschouwen het risico op een pandemie door hantavirussen als verwaarloosbaar.

Over Andrii Holovko

Andrii Holovko is analist en heeft een universitaire opleiding in informatica, bibliotheekwetenschap en pedagogiek. Dankzij zijn ervaring in public relations (PR) en zijn jarenlange werk in de IT-sector schrijft hij vakartikelen over actuele onderwerpen, gebaseerd op grondige analyses en recente wetenschappelijke bronnen. Momenteel ligt zijn professionele focus op het creëren van hoogwaardige content en online marketing.