GesundheitHygiene
Door Andrii Holovko
13 min. leestijd

Hantavirus - meer dan alleen een muizenprobleem: zo beschermt u uzelf en uw gezin effectief

Een onzichtbare metgezel: waarom hantavirussen ons bezighouden

Het nieuws in mei 2026 klonk verontrustend: op het expeditieschip „MV Hondius”, dat onderweg was op de Zuid-Atlantische Oceaan, brak een hantavirusuitbraak uit, waarbij drie mensen overleden en verschillende anderen op de intensive care moesten worden behandeld. Plotseling stond een ziekteverwekker in de krantenkoppen die velen tot dan toe niet kenden.

Toch roept de onrust vragen op: gaat het om een nieuwe, exotische bedreiging? Het duidelijke antwoord luidt: nee. Hantavirussen zijn geen onbekenden, zeker niet in Duitsland. Al tientallen jaren worden ze hier seizoensgebonden waargenomen, en het Robert Koch-Institut (RKI) en de gezondheidsdiensten beschikken over gedegen kennis over de omgang ermee. De sleutel tot kalmte ligt in inzicht in de overdrachtsroutes en consequente, maar eenvoudige preventie.

Hantavirussen zijn een schoolvoorbeeld van zoönosen - ziekteverwekkers die van dieren op mensen overspringen. Hun geschiedenis gaat ver terug: het eerste virus uit deze familie werd al in 1976 geïsoleerd bij de Koreaanse rivier de Hantaan, maar Chinese en Russische artsen beschreven de ziekte zelf al eeuwen eerder. In Duitsland worden jaarlijks tussen enkele tientallen en enkele duizenden gevallen geregistreerd, met sterke schommelingen afhankelijk van het weer en het voedselaanbod voor knaagdieren. De uitbraak op de „MV Hondius” in 2026 was een tragisch incident, veroorzaakt door het in Zuid-Amerika endemische Andesvirus (ANDV) - het enige hantavirus waarvan aantoonbaar is dat het van mens op mens kan worden overgedragen. Dit artikel biedt u de benodigde vakkennis, ontkracht mythes en geeft praktische richtlijnen - gebaseerd op de huidige inzichten van het RKI, het Europees Centrum voor ziektepreventie en -bestrijding (ECDC) en de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO).

De ziekteverwekker in detail: wat de wetenschap vandaag weet

De virusfamilie: een mondiaal perspectief

Hantavirussen (familie Hantaviridae, geslacht Orthohantavirus) zijn omhulde RNA-virussen met een driedelig, enkelstrengs genoom met negatieve polariteit. Dit genoom codeert voor drie belangrijke eiwitten: een RNA-polymerase, een nucleocapside-eiwit en een glycoproteïneprecursor die wordt gesplitst in de twee enveloppe-eiwitten Gn en Gc. In tegenstelling tot mensen worden de dierlijke gastheren - voornamelijk knaagdieren, maar ook insecteneters en vleermuizen - zelf niet ziek, maar scheiden zij de virussen hun hele leven in hoge concentraties uit via speeksel, urine en ontlasting.

De wereldwijde verspreiding van hantavirussen volgt de verspreiding van hun natuurlijke reservoirs. Voor de mens zijn twee klinische syndromen van belang:

  • In Eurazië, waaronder Duitsland, veroorzaken „Oude-Wereld-hantavirussen“ hemorragische koorts met renaal syndroom (HFRS). De sterfte ligt afhankelijk van het virustype tussen 1 en 15 procent. In Centraal-Europa overheerst een mildere vorm, de epidemische nefropathie.
  • In Noord- en Zuid-Amerika veroorzaken „Nieuwe-Wereld-hantavirussen“ het hantavirus-geïnduceerde pulmonale syndroom (HPS) - een ernstige, vaak dodelijk verlopende longziekte met een sterfte tot 40-50 procent.

In Duitsland is vooral het Puumalavirus (PUUV) endemisch, waarvan de rosse woelmuis (Myodes glareolus) het reservoir vormt. Het is verantwoordelijk voor meer dan 90 procent van de hier gemelde gevallen. In het noordoosten van Duitsland komt bovendien het Dobrava-Belgradvirus (DOBV) voor, dat door de veldmuis (Apodemus agrarius) wordt overgedragen. Het Seoulvirus (SEOV), waarvan de bruine rat de gastheer is, komt wereldwijd voor en is ook in Europa aangetoond. Cruciaal is: de virustypen die in Duitsland voorkomen, kunnen volgens de huidige kennis niet van mens op mens worden overgedragen. Een besmet persoon is niet besmettelijk voor zijn omgeving.

De ANDV-uitzondering: wat de uitbraak op de „MV Hondius“ bijzonder maakt

Het tragische incident op het cruiseschip werd veroorzaakt door het Zuid-Amerikaanse Andesvirus (ANDV). Dit virus is om meerdere redenen bijzonder: het veroorzaakt het uiterst gevaarlijke hantavirus-geïnduceerde pulmonale syndroom, met een sterfte tot 50 procent. Bovendien is het het enige bekende hantavirus dat in zeldzame gevallen door nauw en langdurig contact van mens op mens kan worden overgedragen.

De overdracht van mens op mens werd voor het eerst in 1996 in Argentinië gedocumenteerd en is sindsdien bij meerdere uitbraken bevestigd. Studies tonen aan dat nauw en langdurig contact - bijvoorbeeld binnen het huishouden of bij de verzorging van zieken - het risico verhoogt. De overdrachtsefficiëntie is echter gering: zelfs onder huisgenoten bedraagt het secundaire besmettingspercentage slechts ongeveer 2-4 procent. Ter vergelijking: bij COVID-19 lag deze waarde vóór het tijdperk van vaccins vele malen hoger.

Het ECDC benadrukt in zijn risicobeoordeling van mei 2026 dat het natuurlijke reservoir voor ANDV in Europa niet voorkomt. Een vestiging van het virus in Europese knaagdierpopulaties valt daarom niet te verwachten. Het risico voor de algemene bevolking in de EU als gevolg van deze uitbraak wordt als zeer gering beschouwd. De gezondheidsautoriteiten van de betrokken landen hebben desondanks uitgebreide voorzorgsmaatregelen getroffen, waaronder een quarantaine van zes weken voor alle passagiers na ontscheping.

Transmissieroutes en ziekteverloop: wat er in het lichaam gebeurt

Transmissieroutes en ziekteverloop: wat er in het lichaam gebeurt

De onzichtbare transmissieroute

De meest voorkomende besmettingsroute is veruit het inademen van virusbevattende aerosolen. De virussen kunnen in opgedroogd stof dat met knaagdieruitwerpselen is verontreinigd, wekenlang besmettelijk blijven - bij kamertemperatuur en een lage luchtvochtigheid zelfs enkele maanden. Bij het vegen van een zolder, het stapelen van hout in de schuur of zelfs het harken van bladeren in de tuin kunnen deze deeltjes worden opgewerveld en ingeademd. Veel minder vaak, maar wel mogelijk, zijn infecties door direct contact met verontreinigde oppervlakken en vervolgens aanraken van de slijmvliezen, door beten van besmette dieren of door het eten van verontreinigd voedsel.

De risicogebieden in Duitsland omvatten vooral landelijke en bosrijke gebieden: de Schwäbische Alb, het Beierse Woud, de Frankische Alb, de Odenwald, het Münsterland en het Teutoburgerwoud. De meeste ziektegevallen doen zich seizoensgebonden voor tussen april en september, wanneer mensen meer tijd buiten doorbrengen en de knaagdierpopulaties na de winterrust actief zijn. In jaren met een grote beukenmast - dus een grote hoeveelheid boombemzaden - neemt het aantal rosse woelmuizen en daarmee het infectierisico duidelijk toe.

Symptomen: een verraderlijke gelijkenis met griep

Na een incubatietijd van zeven dagen tot zes weken - meestal echter twee tot vier weken - begint de ziekte meestal plotseling met hoge koorts, koude rillingen en hevige hoofd-, rug- en spierpijn. Vaak komen daar misselijkheid, braken en buikpijn bij. Deze griepachtige symptomen zijn aspecifiek, waardoor de diagnose in de vroege fase uiterst moeilijk is. Visusstoornissen, met name acute myopie (bijziendheid), kunnen een kenmerkend vroeg symptoom van de Nephropathia epidemica zijn.

In de tweede ziektefase - bij de typen die in Duitsland voorkomen - verschuift het beeld in de richting van nierbetrokkenheid. Er kan een acute nierfunctiestoornis ontstaan met verminderde urineproductie (oligurie), hoge bloeddruk en proteïnurie. In ernstige gevallen is tijdelijke dialyse noodzakelijk. Een hemorragische diathese met bloedingsneiging komt bij PUUV-infecties zelden voor, maar vaker bij DOBV-infecties. De sterfte voor de Europese typen ligt onder één procent. Anders is dat bij de Amerikaanse HPS: hier volgt op het koortsstadium een snel voortschrijdende longbetrokkenheid met niet-cardiogeen longoedeem, benauwdheid en cardiogene shock, waarvoor onmiddellijk een intensivecarebehandeling nodig is.

Diagnose en behandeling: wat artsen kunnen doen

De diagnose wordt doorgaans serologisch gesteld door specifieke IgM- en IgG-antilichamen aan te tonen met ELISA of een immunofluorescentietest. IgM-antilichamen zijn al aan het begin van de klinische symptomen aantoonbaar. In de zeer vroege fase van de ziekte is een directe detectie van het virusgenoom met PCR mogelijk, maar vanwege de korte viremische fase vaak slechts gedurende beperkte tijd.

Een specifieke antivirale behandeling bestaat voorlopig niet. Ribavirine, een breedspectrumantiviraal middel, heeft in enkele onderzoeken enige werking laten zien, maar wordt vanwege de bijwerkingen en tegenstrijdige onderzoeksresultaten niet routinematig aanbevolen. De behandeling is uitsluitend symptomatisch: van koortsverlagende en pijnstillende maatregelen (waarbij niet-steroïde ontstekingsremmers zoals ibuprofen vanwege de belasting van de nieren moeten worden vermeden) tot nauwlettende controle van de nierfunctie en intensieve medische zorg met beademing en dialyse in ernstige gevallen. Zo vroeg mogelijk een arts raadplegen is cruciaal, vooral als er na een risicovolle activiteit griepachtige symptomen optreden. De patiënt moet de arts daarbij beslist wijzen op mogelijk contact met knaagdieren of hun uitwerpselen.

Preventie in de praktijk: uw schild tegen het virus

Preventie in de praktijk: uw schild tegen het virus

Omdat er geen specifieke behandeling of goedgekeurd vaccin bestaat, is blootstellingsprofylaxe - dus het vermijden van contact met het virus - de enige en zeer effectieve beschermingsstrategie. Deze berust op drie pijlers.

Knaagdierbeheer: voorkom dat de overbrengers toegang krijgen

De basis van elke preventie is de leefomgeving van de mens onaantrekkelijk maken voor muizen.

 

  • Dicht gebouwen af: Controleer het huis, de kelder, de zolder, de garage en de schuur op kieren en spleten bij deuren, ramen en muren. Een gat ter dikte van een potlood is al voldoende als toegang voor een muis. Sluit deze af met beton, staalwol of speciale roosters.
  • Verwijder voedselbronnen: Bewaar dierenvoer, vogelvoer, zaden of voorraden in gesloten, bij voorkeur knaagdiervrije containers. Gooi etensresten en afval weg in afsluitbare afvalbakken en niet op de composthoop bij het huis.
  • Ruim de omgeving op: Verwijder afval, hout- en takkenhopen in de buurt van het huis, omdat deze als schuilplaats dienen. Houd de directe omgeving van het huis vrij van hoge begroeiing. Sla brandhout niet direct tegen de buitenmuur van het huis op.
Hygiënisch reinigen en desinfecteren: de belangrijkste regels

Hygiënisch reinigen en desinfecteren: de belangrijkste regels

Het grootste besmettingsgevaar bestaat bij het schoonmaken van ruimtes waarin muizen zijn geweest. Het gevaarlijkste voor de gezondheid is simpelweg vegen met een bezem of een stofzuiger gebruiken. Daardoor wordt besmet stof sterk opgewerveld en door de binnenlucht verspreid. Het ECDC adviseert ook voor zorgpersoneel dat in contact komt met vermoedelijke gevallen consequente reinigings- en desinfectiemaatregelen.

Stapsgewijze instructies voor veilig reinigen:

  • Ventileren: Open vóór aanvang van de werkzaamheden ramen en deuren en laat de ruimte minstens 30 minuten goed luchten.
  • Beschermende kleding aantrekken: Trek wegwerphandschoenen en een beschermend masker aan.
  • Bevochtigen, niet vegen: Besproei zichtbare uitwerpselen van knaagdieren, dode dieren of nesten royaal met een geschikt desinfectiemiddel. Laat het middel voldoende inwerken (minstens 5-10 minuten, afhankelijk van de aanwijzingen van de fabrikant). Het doel is het stof en de opgedroogde uitwerpselen te bevochtigen en het virus te inactiveren.
  • Opnemen en nareinigen: Neem de doorweekte plekken op met keukenpapier of een doek en gooi beide weg in een goed afgesloten plastic zak bij het huishoudelijk afval. Reinig de betreffende oppervlakken daarna grondig met een speciaal oppervlaktedesinfectiemiddel volgens de gebruiksaanwijzing.
  • Alternatief: Voor gladde oppervlakken is ook een oplossing van in de handel verkrijgbaar huishoudelijk bleekmiddel (natriumhypochloriet) in een verhouding van 1:10 (één deel bleekmiddel, negen delen water) effectief. Voor kwetsbaardere of elektronische apparaten wordt een desinfectiemiddel op alcoholbasis aanbevolen, zoals hooggeconcentreerde isopropylalcohol (99,9 %), die zonder resten verdampt. Bij het reinigen met alcohol mogen echter geen grotere oppervlakken in een gesloten ruimte doorweekt worden; zorg hier voor goede ventilatie en brandveiligheid.
  • Na het werk: Trek de handschoenen uit en gooi ze weg. Was uw handen grondig met water en zeep. De gedragen kleding moet direct worden gewassen.

Belangrijk: Pas deze methode ook toe bij dode muizen en hun nesten. Besproei ze eerst en gooi ze daarna weg zonder ze rechtstreeks aan te raken. Draag daarbij altijd handschoenen.

Ademhalingsbescherming: het juiste masker bepaalt de bescherming

Niet elk masker beschermt tegen virussen. Alledaagse maskers (stoffen mond-neusbedekkingen) of chirurgische maskers (operatiemaskers) zijn primair ontworpen als bescherming van anderen, om druppeltjes van de drager op te vangen. Ze bieden onvoldoende bescherming tegen het inademen van de kleinste virusbevattende aerosolen, zoals die ontstaan wanneer knaagdierstof wordt opgewerveld. Ook het ECDC adviseert medisch personeel bij de verzorging van vermoedelijke ANDV-gevallen expliciet FFP2-ademhalingsmaskers te dragen.

De enige doeltreffende bescherming is een stof. Deze moeten in de EU volgens de norm EN 149 zijn getest en tot de klassen FFP2 of FFP3 behoren. Door hun pasvorm sluiten ze goed aan op het gezicht en filteren ze ten minste 94 procent (FFP2) respectievelijk 99 procent (FFP3) van de in de lucht aanwezige deeltjes tot een grootte van 0,6 μm. Hantavirussen zelf zijn met een diameter van ongeveer 80–120 nm weliswaar kleiner, maar hechten zich doorgaans aan grotere stofdeeltjes, die door FFP-maskers effectief worden tegengehouden.

Bij werkzaamheden waarbij veel stof vrijkomt, bijvoorbeeld in oude schuren of stallen, wordt FFP3 aanbevolen. Let op een goede aansluiting zonder lekkages, vooral aan de zijkanten en bij de neusbeugel. Ongehinderd ademhalen moet mogelijk zijn. Een geschikt en getest aanbod van FFP2/FFP3-maskers biedt veiligheid in alle situaties. Mensen met een baard of bepaalde gezichtsvormen moeten de goede aansluiting controleren, omdat de filterwerking hierdoor kan worden verminderd.

Vaccinonderzoek: een lichtpuntje aan de horizon

Het goede nieuws is: de wetenschap staat niet stil. Het ontbreken van een vaccin is een bekend probleem waaraan wereldwijd intensief wordt gewerkt.

In Duitsland en Europa overheerst het Puumalavirus, maar het vaccinonderzoek richt zich tegelijkertijd op meerdere hantavirustypen. Een internationaal onderzoeksteam van de University of Bath werkt aan een nieuwe vaccinkandidaat die zowel mRNA-technologie als een baanbrekende stabilisatiemethode genaamd „Ensilication“ gebruikt - daarbij worden de actieve vaccinbestanddelen ingesloten in beschermende silicamantels, waardoor koeling overbodig wordt. Preklinische tests hebben uitstekende immuunreacties laten zien.

Bijzonder veelbelovend: Een studie die in maart 2026 in Nature Communications werd gepubliceerd, liet een verfijnde structuurgebaseerde aanpak zien. Onderzoekers ontwikkelden een genetisch gestabiliseerd glycoproteïne-antigeen van het Hantaanvirus, dat in een prefusiestabiele conformatie werd gefixeerd. Toegediend als zowel DNA- als mRNA-vaccin, leidde het tot een sterke en langdurige productie van neutraliserende antistoffen en beschermde het muizen tegen een dodelijke dosis hantavirus. De aldus opgewekte antistoffen bleven maandenlang op een hoog niveau, terwijl de antistofspiegels na toediening van het conventionele geïnactiveerde vaccin snel daalden.

Er wordt ook onderzoek gedaan naar een universeel vaccin dat tegelijk bescherming biedt tegen meerdere hantavirustypen. In Zuid-Korea heeft het Vaccine Innovation Center van de Korea University een mRNA-vaccin tegen Hantaan- en Seoul-virussen met succes getest in dierproeven, met als doel dit tegen 2028 naar klinische fase 1-studies te brengen. Een universeel vaccin dat ook het Andesvirus dekt, bevindt zich nog in een vroeg onderzoeksstadium. In de Verenigde Staten is een DNA-vaccin tegen het Andesvirus al getest in een fase 1-studie met 48 gezonde volwassenen - bij meer dan 80 procent van de gevaccineerden bleef gedurende 337 dagen een beschermende antistofspiegel behouden.

Toch geldt: het zal nog enkele jaren duren voordat een vaccin algemeen beschikbaar is. De zeldzaamheid en geografische verspreiding van de ziektegevallen maken grootschalige fase 3-werkzaamheidsstudies moeilijk, en betrouwbare surrogaatmarkers voor versnelde toelatingsprocedures ontbreken nog.

Tegelijkertijd richten de Europese gezondheidsautoriteiten zich op monitoring. Het Europees Centrum voor ziektepreventie en -bestrijding (ECDC) publiceerde tijdens de ANDV-uitbraak van 2026 onmiddellijk een rapport over de dreiging en stuurde een deskundige van de EU Health Task Force naar het getroffen cruiseschip. Het Health Security Committee (HSC) van de EU coördineerde de terugkeer en quarantaine van de passagiers. Het risico voor de algemene bevolking in de EU wordt door het ECDC als zeer gering ingeschat.

Met kennis en kalmte het seizoen door

Hantavirussen maken deel uit van onze omgeving en dat zal zo blijven. De eerder genoemde uitbraak op de „MV Hondius” was een tragisch geïsoleerd geval, veroorzaakt door de specifieke eigenschappen van een virustype dat in Duitsland niet voorkomt. De Duitse autoriteiten onder leiding van het RKI benadrukken al jaren en ook nu: er is geen reden tot paniek. Het risico voor de algemene bevolking is gering en door verstandig handelen vrijwel volledig beheersbaar.

Bescherming is geen kwestie van geluk, maar van kennis en de juiste voorbereiding. Wie in risicogebieden en -maanden de nodige zorgvuldigheid in acht neemt, een FFP2/FFP3-masker draagt en de eenvoudige reinigingsregels volgt, beschermt zichzelf en zijn gezin effectief. Het onderzoek naar vaccins boekt aanzienlijke vooruitgang - van mRNA-platforms en DNA-vaccins tot universele benaderingen. Tot deze echter klaar zijn voor de markt, blijft consequente preventie onze beste bescherming. Maak gebruik van de informatie van betrouwbare bronnen zoals het Robert Koch-Institut om op de hoogte te blijven. Ga goed geïnformeerd en voorbereid het tuinseizoen in - en geniet van de natuur zonder onnodige zorgen.

FAQ: Ihre häufigsten Fragen – kurz und fundiert beantwortet

Was ist das Hantavirus?

Hantavirussen zijn een familie van omhulde RNA-virussen (familie Hantaviridae) die tot de groep van zoönosen behoren - ziekten die dus van dieren op mensen worden overgedragen. De naam is afgeleid van de Zuid-Koreaanse rivier Hantaan, waar in 1976 het eerste virus uit deze familie werd geïsoleerd. Wereldwijd zijn meer dan 20 humane pathogene hantavirustypen bekend, die elk gebonden zijn aan specifieke knaagdiersoorten als natuurlijke reservoirs. De virussen vermenigvuldigen zich in hun gastheren zonder dat deze ziek worden, en worden uitgescheiden via ontlasting, urine en speeksel.

Kan ik in Duitsland besmet raken met het hantavirus?

Ja. In Duitsland worden jaarlijks enkele tientallen tot enkele duizenden gevallen geregistreerd, met sterke schommelingen afhankelijk van de knaagdierpopulatie. De virussen zijn endemisch aanwezig in knaagdierpopulaties - dat betekent dat ze permanent in bepaalde regio's voorkomen. De ziekte is sinds 2001 meldingsplichtig. De meeste gevallen worden tussen april en september geregistreerd in landelijke gebieden nabij bossen in Zuid- en West-Duitsland. Vooral de Schwäbische Alb, het Beierse Woud, de Frankische Alb, het Odenwald en delen van het Münsterland worden getroffen. In zogenoemde mastjaren - wanneer beuken en eiken bijzonder veel vruchten dragen - neemt het aantal rosse woelmuizen en daarmee het infectierisico aanzienlijk toe.

Kan iemand die het hantavirus heeft mij besmetten?

Voor de virustypen die in Duitsland en Midden-Europa voorkomen (bijv. Puumala, Dobrava-Belgrado) is overdracht van mens op mens niet bekend. De zieke is niet besmettelijk voor gezinsleden, zorgpersoneel of andere contactpersonen. Deze eigenschap is uitsluitend voorbehouden aan het Zuid-Amerikaanse Andes-virus (ANDV), dat bij ons niet voorkomt en waarvan het natuurlijke reservoir in Europa niet bestaat. Zelfs bij ANDV is overdracht van mens op mens zeldzaam en is nauw, langdurig contact vereist - bijvoorbeeld bij de verzorging van een ernstig zieke zonder beschermingsmaatregelen.

Bestaat er een behandeling of vaccin tegen het hantavirus?

Er is momenteel geen specifieke antivirale behandeling en geen goedgekeurd vaccin in Europa of Noord-Amerika. In Zuid-Korea en China zijn geïnactiveerde vaccins tegen het Hantaan-virus goedgekeurd, maar deze wekken vaak slechts lage en kortdurende neutraliserende antistofspiegels op. De behandeling is symptomatisch - dat wil zeggen dat alleen de ziekteverschijnselen worden verlicht en de orgaanfuncties worden ondersteund. Een vroeg bezoek aan de arts is belangrijk om het verloop te bewaken en complicaties zoals acuut nierfalen tijdig te behandelen. Het vaccinonderzoek boekt echter aanzienlijke vooruitgang: op mRNA gebaseerde vaccins hebben in diermodellen een sterke beschermende werking laten zien, en een DNA-vaccin tegen het Andes-virus heeft al met succes klinische fase-1-onderzoeken doorlopen. Naar verwachting zullen er nog meerdere jaren verstrijken voordat het vaccin op de markt komt.

Is een chirurgisch masker of een zelfgemaakt masker voldoende als bescherming bij het uitmesten van de schuur?

Nee. Deze maskers bieden geen afdoende bescherming tegen het inademen van virusbevattende aerosolen. Ze zijn niet ontworpen om de kleinste deeltjes uit de ademlucht te filteren en sluiten bovendien niet goed aan op het gezicht. Alleen partikelfilterende halfmaskers van de klassen FFP2 of FFP3 bieden effectieve bescherming, mits ze correct worden gedragen en goed aansluiten. Bij sterke stofontwikkeling, bijvoorbeeld in oude stallen of schuren, wordt de hogere filterprestatie van FFP3 aanbevolen.

Dreigt er een nieuwe pandemie zoals bij COVID-19?

Nee, die bezorgdheid is ongegrond. Hantavirussen gedragen zich fundamenteel anders dan SARS-CoV-2. Europese hantavirussen worden helemaal niet van mens op mens overgedragen. Zelfs het Zuid-Amerikaanse Andes-type, dat deze eigenschap wel bezit, staat ver af van de pandemische efficiëntie van een griep- of coronavirus. Het secundaire besmettingspercentage ligt bij huishoudelijke contacten rond de 2-4 procent. Bovendien komt het natuurlijke reservoir voor ANDV in Europa niet voor, waardoor vestiging in de plaatselijke knaagdierpopulaties uitgesloten is. Het RKI, het ECDC en de WHO schatten het risico op een pandemie door hantavirussen als verwaarloosbaar in.

Over Andrii Holovko

Andrii Holovko is analist en heeft een universitaire opleiding in informatica, bibliotheekwetenschap en pedagogiek. Dankzij zijn ervaring in public relations (PR) en zijn jarenlange werk in de IT-sector schrijft hij vakartikelen over actuele onderwerpen, gebaseerd op grondige analyses en recente wetenschappelijke bronnen. Momenteel ligt zijn professionele focus op het creëren van hoogwaardige content en online marketing.